mercoledì 30 aprile 2014

Il nuovo CD di Diana Gabrielyan


Cari Amici, oggi vi segnalo il CD di una mia amica Diana Gabrielyan, giovane pianista armena di straordinaria intensità e talento. L'attributo giovane si addice alla sua età anagrafica, ma non già alla sua capacità ed esperienza pluridecennale di concertista.
L'ampio repertorio di Diana Gabrielyan si accompagna alla magica sapienza del suo tocco, intenso, emotivamente puro, a tal punto coinvolgente da essere in grado di penetrare nei luoghi più reconditi dello Spirito e più profondi dell'Animo umano. 
La scelta degli autori antologizzati è di grande gusto e denota un cultura musicale elegante e per nulla usuale ai nostri tempi e soprattutto alle nostre latitudini. La tradizione sovietica si impone e mostra la parte migliore e più universale di sé. Tigran Mansuryan e Arno Babajanyan sono accanto a due dei maestri indiscussi che fanno del Novecento un secolo degno d'essere vissuto e non solo l'epoca infame delle dittature, dei Genocidi e dei tormenti dei popoli; mi riferisco in particolare a Igor Fyodorovich Stravinsky (che magari tanti conosco perché un giorno Franco Battiato lo incontrò sulla Prospettiva Nevsky) e Dmitrij Shostakovich (Šostakovič). La loro interpretazione raggiunge la grazia assoluta, anche se il mio personale gusto mi fa sempre preferire Arno Babajanyan nei suoi Notturni e nelle sue Elegie che aprono il cuore come un coltello appena arroventato fende un panetto di burro, quasi senza sfiorarne la superficie.

martedì 29 aprile 2014

"Sogni Crocifissi" di Araks Martirosyan

Dalla stazione centrale della piccola città costiera, Bari, che si trova nel sud d'Italia, non è possibile accorgersi del suo sfondo bianco. Non si vede neanche il mare, ma il vento pieno d'odore di blu suggerisce che esso non è lontano. 
Oggi, un giorno di primavera del 2014, proprio qui in attesa di Carlo Coppola penso che circa 100 anni fa i massacri dei Armeni da parte dell'Impero Ottomano invece di lasciare solo un armeno nel mondo (quello per il museo) non hanno lasciato da solo nemmeno un armeno, perché io, una armena casuale, qui, in una città casuale, ben presto incontrerò degli Armeni.

Piove. Il vento non si risparmia le teste e le orecchie dei passanti. Le persone vestite con giacche primaverili, testimoniano che è strano avere il freddo in questo periodo d'anno. I miei occhi cercano il viso sconosciuto di Carlo; la mia mente ha già respinto le risposte alle domande che essa non è riuscita ancora a formulare.
Ecco lo sconosciuto che chiude l'ombrello e con dubbio mi sorride, questo sorriso dubbioso ottiene risposta nel mio, mi si avvicina e mi domanda:
- Araks, è vero!
- Carlo, è Lei?

Sorridiamo, consapevoli di essere sconosciuti ma familiari. Parliamo in italiano, ricordiamo i nomi degli amici in comune, che non sono pochi. Poi camminiamo verso via Nicolò Putignani, dove il nome di un negozio tradisce l'origine del suo proprietario – Timurian.*
Il negozio è arredatto in modo accattivante. Il colore del marmo, il bianco, l'azzuro e il verde acqua fanno sembrare i mobili, i candelieri, gli specchi, fragili. Non lo so ancora, ma lo saprò dopo, che la storia dei negozi "Timurian" inizia e continua ancora oggi con la vendita di tappeti orientali e non solo.

Il signor Timurian, che conosce bene Carlo, mostrando il suo sorriso paterno avvicinandosi a ci abbracia.
- Piacere, Rupen.
- Piacere, Araks.
- Աղվո՞ր ես (Stai bene?) - chiede il signor Timurian con il suo dolce armeno occidentale, che non ha perso. Mi presenta sua moglie.
- Լավ եմ, շնորհակալ եմ (Sto bene, grazie) – rispondo con il mio armeno orientale e non chiedo il racconto della loro storia. Io conosco bene le storie degli "ian" sui negozi piccoli e grandi delle strade al di fuori dell'Armenia.
- Allora andiamo. Andiamo a vedere il villaggio - dice il signor Timurian e ci accompagnia alla sua macchina.
- Qual è il tuo cognome? - mi chiede mentre ci incamminiamo.
- Martirosian - rispondo ed inizio raccontare la mia storia, una di quelle, che lui magari conosce bene.

Andiamo, tre persone casuali verso un villaggio non casuale, Nuovo Araks. Sì, proprio cosi si chiama il nuovo rifugio degli Armeni, che sono venuti in Italia scappando dai massacri. Il villaggio è costituito soltanto da alcune baracche. In ciascuna di essa, hanno abitato, almeno, due famiglie. Nel villaggio si sono occupati di cucire tappeti. I colori orientali, vinaccia, albicocca, che ispirano calore, i disegni che si aprono e chiudono come le scale magari hanno affascinato i barinesi.
Quali sono state le prime mani che si sono perse tra i nodi dei tappeti? Quali sono state le prime mani maestre? Quante lacrime hanno congelato i primi tappeti? Quanti dolori hanno nascosto i colori della patria? Quante grida hanno ammutolito? Quali fiabe hanno raccontato? Quante speranze hanno acceso? Quali occhi hanno chiuso?
Vorrei sedermi a gambe incrociate, sentire le storie, condividere i dolori con i tappeti...
Qual era il tappeto che portò stabilità? Qual era il tappeto che diventò la piccola chiesina a destra nella strada principale, dove le suore hanno insegnato ai bambini del villagio? Ora solo due famiglie abitano qui, magari i bambini vanno in un altra scuola.
Una delle suore ci apre la porta della chiesina.
Entriamo. Il "tabernacolo" è costituito solo dal ritratto di Gesu'.

Alla fine della strada c'è la casa di un poeta armeno, Hrand Nazariantz, che ora non è un museo. Dopo aver studiato in Inghilterra e in Francia, tornò a Costantinopoli, il luogo della sua nascita. Lì nel 1912 ha pubblicò un suo libro, "Sogni Crocifissi", che io non ho ancora letto. Quali sogni ha crocifisso la strada da Costantinopoli a Bari? Quanto tempo ha aspettato per vederli risorgere? Era stanco di aspettare? Non lo so, ma mi sembra di sentire ancora i bisbigli dei suoi sogni nel villaggio...

Una delle sue poesie è immortalata nel monumento KhachKar a Bari. Costruito con la pietra bianca dalla citta', si confonde con lo sfondo della citta'. Questo monumento, fatto da Ashot Grigoryan, sembra fragile come i sogni crocifissi, ma è forte come il perdono, come una croce tra il cielo e la terra, come una profonda compassione, come una anima pacifica.

Perdonare: profumare i cuori ai fiori del calvario…
Essere il segno della croce sulla terra e sul cielo,
Essere fratelli, essere semplici e puri: Credere, Amare…
Credere all’Armonia, ai Ritmi supremi, alla Giustizia dei Cieli,
I poveri, credere sempre, le braccia tese alle Cime,
Vivere bene, realizzare la propria anima, la carne è nulla…
E poi, chiudere gli occhi di carne per aprire quelli dello Spirito,
Essere il Bacio di pace sulla bocca dei morenti
E poi, a nostra volta, sorridere,
Sorridere nell’ora felice della Morte… "

- L'originale e' scritto in armeno, ma l'abbiamo purtoppo perso - ha detto stamattina Carlo, quando l'abbiamo letto.

Durante la traduzione dall'armeno occidentale all'italiano la poesia ha perso qualcosa. Io non so ancora, che dopo, quando tradurrò in armeno orientale la poesia perderà qualcosa di più:

Ներել․
Սիրտը Կալվարիոյի ծաղիկներով անուշահոտել,
Խաղաղության խաչ դառնալ Երկնքի ու Երկրի միջև,
Լինել եղբայր ամենքին, լինել հասարակ ու մաքուր լինել,
Հավատալ, Սիրել․․․
Հավատալ Հարմոնիային, Ռիթմին վսեմագույն, արդարությանը Երկնքի,
Հավատալ առհավետ ձեռքերն դեպ երկինք կարկառած,
Լինել բարի, տեսնել իսկական հոգին, քանի որ մարմինը ոչինչ է․․․
Եվ ապա փակել աչքերը մարմնի ու բացել աչքը Հոգու,
Լինել խաղաղության համբույր հանգուցյալի շուրթերին,
Եվ ժպտալ կարողանալ մեր հերթին՝
Ժպտալ մահվան երջանիկ ժամին․․․”


"Cosi, con ogni traduzione piano piano perderete tutto"- dira' (o forse ci avvertirà) un amico succesivamente. Capiro' la sua paura e un'altra volta il mio corpo vibrerà per la grandezza di tutto quello che abbiamo gia' perso, un'altra volta il mio cuore proverà a sopravivere per il pesante dolore, un'altra volta le domande avranno paura di nascere, perchè la mia testa resisterà nel trovare le risposte per esse...

Soltanto dopo quel momento di battaglia auto-dirompente, quando mi sembrerà che l'unica soluzione è dimenticare, quando il mio cuore, pronto a perdonare, soffrirà dell'assenza di una richiesta di perdono scusa, quando mi sembrerà che i miei fragili dolori presto si spezzeranno e diventeranno sabbia, che si perderanno nel deserto del dolore e dell'ingiustizia universale, io ricorderò le parole, che piu' tardi mi avrò dirà il signor Timurian: “Հիշի'ր, որ հոս ախպար ունիս” ("Ricordati che hai un 'ախպար' ** qui") e grazie ad esse non mi spezzerò, certamente, non mi spezzero'...

---------------------------------------------------------------------------
*    In tutto il mondo gli Armeni mettono come nome dei suoi negozi il loro cognome. E' facile riconoscerlo dalle tre lettere finali “ian”.
**   In armeno occidentale “ախպար” si utilizza per chiamarsi fratteli.

“Խաչված երազներ” di Araks Martirosyan

“Խաչված երազներ”

24 aprile 2014 alle ore 10.19
Իտալիայի հարավում գտնվող փոքր, ծովափնյա Բարի քաղաքի կենտրոնական կայարանից նրա սպիտակ ֆոնի մասին չես կարող կռահել: Ծովն էլ չի երևում, բայց կապույտով բուրող քամին հուշում է, որ այն հեռու չէ։ 2014-ի գարնանային մի օր հենց այդ կայարանում Կառլո Կոպոլային սպասելիս մտածում էի, որ մոտ 100 տարի առաջ Օսմանյան կայսրության կոտորածներն այս աշխարհում միայն մի հայ (այն էլ թանգարանում) թողնելու փոխարեն ավարտվեցին այս աշխարհում միայնակ հայ չթողնելով, քանի որ ահա ես` պատահական մի հայ, եկել եմ Բարի` պատահական մի քաղաք, ու շուտով հանդիպելու եմ հայերի։
Անձրևում է, քամին չի խնայում անցորդների բաց գլուխներն ու ականջները: Թեթև գարնանային վերարկուներով մարդիկ դողում են` վկայելով, որ գարնանն այսպիսի ցուրտ եղանակն այստեղ անսպասելի է: Աչքերս մուտքի դռան մոտ փնտրում են Կառլոյի անծանոթ դեմքը, ուղեղս իր մեջ ծագող հարցերը դեռ չի ձևակերպել, բայց արդեն ձախողել է նրանց պատասխաններ գտնել:
Ահա անձրևանոց ծալող մի անծանոթ կասկածանքով ժպտում է ինձ, ստանում պատասխան կասկածող ժպիտ, մոտենում ու հարցնում է.
- Արա՞քս, ճի՞շտ եմ:
- Կառլո՞, Դու՞ք եք:

Ծանոթանում ենք, ժպտում այն մասին, որ այսքան ծանոթ անծանոթներ ենք։ Խոսում ենք իտալերեն, հիշում ընդհանուր ծանոթների անուններ, չենք զարմանում, որ նրանք քիչ չեն:
Ապա միասին կայարանից քայլում ենք դեպի կենտրոնական Նիկոլո Պուտինիանի փողոց, որտեղ գտնվող մի խանութի անուն` “Թիմուրյան”, մատնում է իր տիրոջ ազգությունը:
Ներսում նրբաճաշակությունն աչք է շոյում. սպիտակն ու մարմարագույն, լազուրն ու փիրուզը մոմակալներին, հայելիներին, սպասքին, թիկնաթոռներին փխրուն տեսք են տալիս։ Ես դեռ չգիտեմ, ես հետո պիտի իմանամ, որ “Թիմուրյան” տան ներքին կահավորանքի խանութների պատմությունը սկսվել ու նաև շարունակվում է արևելյան կարպետների վաճառքով:

Ներսում Կառլոյին ճանաչելով, ակամա հայրաբար ժպտալով` մեզ ընդառաջ է գալիս պարոն Թիմուրյանը, գրկում նաև ինձ։
- Ռուբեն։
- Արաքս։
- Աղվո՞ր ես,- պոլսյան չկորցրած քաղցր հայերենով հարցնում է արդեն սպիտակած այդ մարդը, ծանոթացնում կնոջ հետ։
- Լավ եմ, շնորհակալ եմ, - արևելահայերենով պատասխանում եմ ես ու չեմ խնդրում, որ պատմի իր պատմությունը: Օտար ճանապարհների խանութներին փայլող "յան"-երի պատմություններն ես լավ գիտեմ։
-Գնա՛նք: Գնանք գյուղը տեսնելու,- ասում է հարազատ դարձող այդ մարդն ու ուղեկցում դեպի իր մեքենան:
-Անունդ՝ Արաքս, մականունդ ի՞նչ է,- արդեն ճանապարհին հարցնում է նա:
-Մարտիրոսյան, - ասում եմ ես ու պատմում իմ պատմությունը, մեկը նրանցից, որ, թերևս, ինքը լավ գիտի։

Գնում ենք։ Երեք պատահական մարդ, պատահական Բարի քաղաքից դեպի ոչ պատահական մոտիկ մի գյուղ՝ Նոր Արաքս։ Ահա այդ անունն է կրում կոտորածներից փրկված մի խումբ հայերի նոր ապաստարանը, որն իրենից ներկայացնում է մատների վրա համրելի բարաքներ, որոնցից յուրաքանչյուրում, ասում են, երկու ընտանիք է ապրել: Գյուղում զբաղվել են կարպետագործությամբ: Արևելյան բոսոր նռնագույնով, փայլող ծիրանագույնով, տաքություն արտաշնչող բոլոր գույներով, աստիճանաձև բացվող ու փակվող, մի շարքով իրար կրկնող, բայցևայնպես իրարից կատարելապես տարբեր զարդանախշերը տեղացիներին երևի ապշեցրել են իրենց կախարդիչ հմայքով:
Հենքաթելերի մեջ մոլորվող, վարժ և արագ շարժվող ո՞ր ձեռքերն են եղել առաջին ուսուցիչները, ի՞նչ վշտեր են թաղել առաջին կարպետները, ի՞նչքան արցունքներ են սառեցրել հին երկրի գույները, ինչքա՞ն ճիչեր են լռեցրել, ի՞նչ հեքիաթներ են պատմել: Ի՞նչ հույսեր են վառել նոր հյուսվողները, ի՞նչ աչքեր են մարել հերթականները:
Ծալապատիկ նստեինք, պատմություններ հիշեիք, լուռ թախիծներ կիսեինք ես ու կարպետները:

Որերո՞դ կարպետն է դարձել կայուն հիմք, ո՞ր կարպետն է դարձել փոքրիկ այն մատուռը, որ մինչ օրս կանգնած է գլխավոր ճանապարհի ձախ մասում: Հենց այդ մատուռում հրավիրված կաթոլիկ քույրերը կրթել են գյուղի երեխաներին։ Հիմա գյուղում երկու ընտանիք է ապրում միայն։ Երեխաներն երևի գնում են մոտակայքի մի ուրիշ դպրոց: Քույրերից մեկը մեզ համար բացում է մատուռի դուռը, մտնում ենք։ Խորանն այդտեղ Քրիստոսի խճանկարն է։

Այստեղ` գլխավոր ճանապարհի վերջում է գտնվում բանաստեղծ Հրանտ Նազարյանցի տունը, որը թանգարան չէ։ Կրթվելով Անգլիայում և Ֆրանսիայում` նա վերադարձել է իր ծննդավայր` Կ.Պոլիս, որտեղ էլ 1912-ին լույս տեսած իր “Խաչված երազներ” ժողովածուն ես (առայժմ) չեմ կարդացել: Առաջին համաշխարհայինի տարիներին Պոլսից Բարի բերող ճանապարհն ի՞նչ երազներ է խաչել, ինքը որքա՞ն է սպասել նրանց համբարձումին, ե՞րբ է հոգնել սպասելուց, չգիտեմ, բայց գյուղում դեռ լսելի են շշուկներն այդ երազների:
Հենց նրա գրչին պատկանող բանաստեղծություններից մեկի իտալերեն թարգմանությունն անմահացել է Բարիի հայկական խաչքարի հուշատախտակին։ Ծովածոցին նայող, քաղաքի գույնին ձուլվող, սպիտակ քարից կերտված Աշոտ Գրիգորյանի այդ աշխատանքը փխրուն է թվում խաչված երազների պես, բայց նա ամուր է երկնքից երկիր ձգվող վերմարդկային ներման, խոր կարեկցանքի, ինքն իր հետ հաշտ հոգու նման.

“Perdonare:profumare i cuori ai fiori del calvario…
Essere il segno della croce sulla terra e sul cielo,
essere fratelli, essere semplici e puri: Credere, Amare…
credere all’Armonia, ai Ritmi supremi, alla Giustizia dei Cieli,
i poveri, credere sempre, le braccia tese alle Cime,
vivere bene, realizzare la propria anima, la carne è nulla…
E poi, chiudere gli occhi di carne per aprire quelli dello Spirito,
essere il Bacio di pace sulla bocca dei morenti
e poi, a nostra volta, sorridere,
sorridere nell’ora felice della Morte… "

-Օրիգինալը հայերեն է, ցավոք կորցրել ենք,-ասաց Կառլոն այս առավոտ, երբ միասին այն կարդացինք։

Արևմտահայերենն իտալերենի թարգմանելիս կորցրել է ինչ-որ մի բան, որ անուն չունի։ Ես դեռ չգիտեմ,որ հետագայում փորձելու եմ այս տողերը թարգմանել արևելահայերեն, ու ավելի շատ է կորելու այդ անանունը.

“Ներել․
Սիրտը Կալվարիոյի ծաղիկներով անուշահոտել,
Խաղաղության խաչ դառնալ Երկնքի ու Երկրի միջև,
Լինել եղբայր ամենքին, լինել հասարակ ու մաքուր լինել,
Հավատալ,Սիրել․․․
Հավատալ Հարմոնիային, Ռիթմին վսեմագույն, արդարությանը Երկնքի,
Հավատալ` առհավետ ձեռքերն դեպ երկինք կարկառած,
Լինել բարի, տեսնել իսկական հոգին, քանի որ մարմինը ոչինչ է․․․
Եվ ապա փակել աչքերը մարմնի ու բացել աչքը Հոգու,
Լինել խաղաղության համբույր հանգուցյալի շուրթերին,
Եվ ժպտալ կարողանալ մեր հերթին՝
Ժպտալ մահվան երջանիկ ժամին․․․”


"Էսպես կամաց-կամաց, ամեն նոր թարգմանության հետ ամբողջը կկորցնեք",- կնկատի (կամ երևի կզգուշացնի) հետո ընկերներիցս մեկը։ Ես կհասկանամ նրա վախն, ու հերթական անգամ ամբողջ մարմինս կսարսռա արդեն ունեցած ավելի մեծ կորուստների գիտակցումից, հերթական անգամ սիրտս կվերապրի դրանց ամբողջ ծանրությունը, հերթական հարցերը կվախենան լույս աշխարհ գալուց, քանի որ ուղեղս կդիմադրի դրանց պատասխաններ փնտրել...
Միայն հետո, այդ ինքնաքայքայիչ ճակատամարտի ժամին, երբ ինձ մենակ ու անուժ կզգամ, երբ կթվա` մոռանալուց բացի ուրիշ ճանապարհ չկա, երբ ներելու կարոտ սիրտս տակնուվրա կլինի չխնդրված ներողության ներկայությունից, երբ կթվա՝ խոհերս գաղջությունից փխրուն են դարձել ու երևի կփշրվեն հիմա, կդառնան ավազահատիկներ, որ կկորեն համամարդկային վշտի ու անարդարության անապատում, ես կհիշեմ խոսքերը, որ քիչ հետո` հրաժեշտի պահին, կասի պարոն Թիմուրյանը` “Հիշի՛ր, որ հոս ախպար ունիս”, ու չեմ փշրվի, հաստատ գիտեմ, չեմ փշրվի....

24 Ապրիլի, 2014

domenica 27 aprile 2014

24 Aprile 2014 - 99° Anniversario del Genocidio Armeno



LA CITTA' DI BARI E LA CITTA' DI CASAMASSIMA con le loro amministrazioni comunali hanno voluto ricordare il 99° Anniversario dall'inizio del Genocidio Armeno. Promotore dell'iniziativa è stato Rupen Timurian, figlio della Diaspora Armena in Italia, che da sempre, è con più forza negli ultimi anni si batte a favore delle memoria del popolo armeno, al fine di recuperarne l'identità con consapevolezza e amore, anche in quanti hanno dovuto sopirne il ricordo nel tempo. 
Presso il Comune di Bari, oltre al Sindaco di Bari Michele Emiliano, vicino alla Comunità Armena Barese, sono intervenuti il Capo di Gabinetto dott.ssa Antonella Rinella l'assessore al Marketing territoriale, Rapporti internazionali e Comunicazione istituzionale dott. Antonio Vasile.
A Casamassima sono intervenuti invece il Sindaco Domenico Birardi, il Consigliere Comunale dott. Francesco Laricchia, il prof. Paolo Spinelli, fisico nucleare.
L'ospite d'onore delle manifestazioni del 24 Aprile 2014 sia a Bari che a Casamassima è stato Padre Grigoris Siranian, Vardapet della Congrezione Mechitarista.
Padre Grigoris ha riscaldato il cuore di tutti i partecipanti alle manifestazioni rinnovando, nella sua ampia intelligibilità, la speranza e i propositi di concretezza della Comunità Armena Barese, invitando a continuare l'opera avviata con sforzi costanti e comunione di intenti. Ha saputo dispensare insegnamenti efficaci che hanno emozionato e rubato il cuore di tutti i presenti.


martedì 22 aprile 2014

99° Anniversario del Genocidio Armeno - Bari, 24 Aprile 2014



per motivi organizzativi l'orario di inizio della manifestazione è stato anticipato di mezz'ora rispetto alla presente locandina. 


24 Aprile 2014 


La Comunità Armena di Bari e l'Amministrazione Comunale di Bari intendono ricordare l'evento con una breve cerimonia che sarà così articolata: 

- ore 15.30 Santa Messa in Rito Armeno officiata da Padre Grigoris Siranian presso il Khachkar di Bari

- ore 17:00 La proiezione del film "La Masseria delle Allodole" di Paolo e Vittorio Taviani alla presenza dell'Ambasciatore della Repubblica di Armenia in Italia S.E. dott. Sargis Ghazaryan - presso la sala Consiliare "E. Dalfino"- Palazzo Municipale, C.so Vittorio Emanuele II n. 84. La Città di Bari sarebbe onorata e lieta di poter contare sulla Sua Presenza.

Ricordare i Martiri Armeni contro ogni prepotenza

Preghiera di San Giovanni Paolo II 
per i Martiri del Genocidio Armeno


O Giudice dei vivi e dei morti, abbi pietà di noi!
Ascolta, o Signore, il lamento che si leva da questo luogo,‎ 
l'invocazione dei morti dagli abissi del Metz Yeghérn, 
il grido del sangue innocente che implora come il sangue di Abele, come Rachele che piange per i suoi figli perché non sono più.
 
Ascolta, o Signore, la voce del Vescovo di Roma,
che riecheggia la supplica del suo Predecessore, il Papa Benedetto XV, quando nel 1915 alzò la voce in difesa 
"del popolo armeno gravemente afflitto,
condotto alla soglia dell'annientamento".

Guarda al popolo di questa terra, che da così lungo tempo ha posto in te la sua fiducia, che è passato attraverso la grande tribolazione e mai è venuto meno alla fedeltà verso di te.
 
O Giudice dei vivi e dei morti, abbi pietà di noi!
Ascolta, o Signore, il lamento che si leva da questo luogo,‎ 
l'invocazione dei morti dagli abissi del Metz Yeghérn, 
il grido del sangue innocente che implora come il sangue di Abele, come Rachele che piange per i suoi figli perché non sono più.


domenica 20 aprile 2014

Auguri di Buona Pasqua 2014


 Shnorhavor Surb Zatik /  Shnorhavor Surp Zadig
Buona Santa Pasqua,

Per Tutti gli Esseri di Buona Volontà.....
per Ebrei, Musulmani, Buddisti, Pagani, 
Cristiani di Tutte le Confessioni, 

Christos haryav i merelotz! Orhnial e Haroutiunn Christosi!

Il Signore Gesù Cristo è Risorto dai Morti è Risorto! Sì è veramente Risorto!

Christ is risen! Blessed is the resurrection of Christ!